Γιατί επαναλαμβάνουμε τα ίδια στις σχέσεις

«Πάλι το ίδιο έκανα.» Η φράση έρχεται μετά από έναν καβγά, ένα χωρισμό ή μια φιλία που κρύωσε. Ο άνθρωπος βλέπει την επανάληψη και την αποδίδει σε κακή επιλογή. Η επιλογή όμως δεν είναι τυχαία. Διαλέγουμε, και μας διαλέγουν, μέσα από όσα μας είναι οικεία.

Το οικείο δεν είναι πάντα το καλό. Αν μεγαλώσατε σε ένα σπίτι όπου η ένταση ήταν ο τρόπος να υπάρξει επαφή, η ηρεμία σε μια σχέση μπορεί να μοιάζει με αδιαφορία. Αν μάθατε να προλαβαίνετε τις ανάγκες των άλλων για να μην χαθεί η σχέση, το όριο θα σας φαίνεται σαν εγκατάλειψη.

Στον καβγά του ζευγαριού αυτό φαίνεται σε δύο ρόλους που κλειδώνουν. Ο ένας κυνηγά τη συζήτηση γιατί η σιωπή του μοιάζει με τέλος. Ο άλλος απομακρύνεται γιατί η ένταση του μοιάζει με επίθεση. Και οι δύο προσπαθούν να μείνουν ασφαλείς. Και οι δύο νιώθουν ότι ο άλλος δεν τους βλέπει.

Η θεραπεία δεν ψάχνει τον ένοχο της τελευταίας σκηνής. Ψάχνει πότε μάθατε ότι η αγάπη έχει αυτό το σχήμα. Στην ατομική δουλειά μένουμε στο δικό σας κομμάτι, ακόμη κι αν ο άλλος δεν έρχεται. Στη θεραπεία ζεύγους η σκηνή παίζεται μέσα στο δωμάτιο και μπορούμε να την επιβραδύνουμε πριν φτάσει στο «πάντα» και στο «ποτέ».

Η αλλαγή δεν είναι να γίνετε ήρεμοι με το ζόρι. Είναι να αναγνωρίζετε τη στιγμή που το παλιό μοτίβο παίρνει το τιμόνι, και να έχετε έναν ακόμη τρόπο να μείνετε στη συζήτηση.